Dilara Kahyaoğlu
2011
Birinci Dünya Savaşı sonunda İtilaf Devletleri ile yenik Almanya arasında
28 Haziran 1919’da Fransa’nın (Paris) Versailles Sarayı’nın Aynalı Galerisi’nde
imzalanan ve 10 Ocak 1920 de yürürlüğe giren barış antlaşması.
Alman
hükümeti Wilson’ın 14 maddelik ilkesine güvenerek daha farklı bir antlaşma
yapılacağını umuyordu. Ama bazı İtilaf devletleri sivil halkın gördüğü zararın;
Almanya’ya ödetilmesi kanaatindeydi. Ayrıca İngiltere, Fransa ve İtalya’nın hem
kendi aralarında hem de Yunanistan ve Romanya ile imzaladıkları gizli
antlaşmalar hem de bizzat 14 ilkenin ilk dokuz maddesinde yer alan yeni toprak
düzenlemeleri Almanya’nın ümitlerini suya düşürdü.
Antlaşmanın taslağı Paris Barış
Konferansı’nda hazırlandı. Konferansta İngiltere’yi Llyod George, Fransa’yı
George Clemenceau, ABD’yi Woodrow Wilson ve İtalya’yı Vittorio Orlanda temsil
etti. Özellikle ismi geçen ilk üç devlet ve kişiler kararların belirlenmesinde önemli
rol oynadı. Yenik devletlere söz hakkı tanınmadı. Alman heyeti özellikle savaş suçu ve tazminatla ilgili maddelere itiraz ettiyse de sonunda antlaşmayı
imzalamak zorunda kaldı.
